Hier, waar wij wonen

Mijn God, ik wist niet wat het was:

een handvol bittere en lieflijke

werkelijkheid, een handvol liefde:

een lichaam dat breekt met het breken van het licht.

Dat mijn vingers haar lichaam tekenen,

op zichzelf betekent het weinig.

Maar dat het dier hier onder mijn borstbeen

roept als een ster en haar kent,

mijn God, dat is het harde van de liefde,

is een vallende stersteen, een geduldige zon,

is het wanhopig tasten naar menselijke tweevoud,

is de eindelijke en glanzende kalmte

van het goede bestaan op een onderworpen

en trotse en sprakeloze aarde.

Hans Andreus