overhandig
mij brekend
je
peilloze bloem je kust
als
een dar dolzinnig drijf ik
op
het aquarel van de dorst
van
oe en a staat je ruimte
door
mijn hijgen verzadigd
van
stijgen en ademhalen
is
opgestapeld mijn lichaam
en
mijn stem hij dartelt en klapwiekt
als
een donkere boom aan de bron
hoor
dan met uw handen haast dan uw hartslag
ik
ben een donkere droom in de zondag
ben
de omarmende honderdman
ben
een wenk in de wolken
Lucebert
Geen opmerkingen:
Een reactie posten